Van 3 maanden naar 3 weken

Oh oh oh.. wat heeft dit lang moeten duren.

Voor al mijn trouwe volgers; het spijt me dat jullie zo lang hebben moeten wachten op mijn update!

Inmiddels zit ik al 2 maanden op een boederij met 500,000 hectare grond. Het is een bedrijf voor de rundvlees productie. Ik werk hier 6 dagen per week, minstens 13 uur per dag. Best pittig dus! Ik heb een soort dagboekje bijgehouden de eerste weken, helaas is deze verdwenen wanneer mijn telefoon ophield met werken. Niet dat het nog heel relevant is aangezien de dingen heel erg zijn veranderd. Ik zal een globaal overzicht geven van mijn periode hier tot nu toe.

11 september kwamen Micha en ik aan in Fitzroy Crossing om te beginnen met werken op cattle station genaamd Brooking Springs. De baas hebben wij de eerste dag 5 minuten gezien, dit was best apart aangezien wij geen idee hadden waar we sliepen of wat er gebeurde met dinner. Aangezien het zondag was, de dag dat we normaal gesproken vrij zijn, had de baas (Garth) betere dingen te doen dan ons even op weg te helpen. Gelukkig was er nog een meisje die ons heel veel heeft uitgelegd. Op maandag begon onze eerste werkdag. Micha haar taken lagen in de keuken, die van mij buiten met de andere 3 jongens. De jongens waren heel aardig en iedere dag heb ik veel van ze geleerd. We repareren hekken, waterpomps, bouwen trailers en nog andere “mannen” dingen. Helaas verlieten het meisje en 2 van de 3 jongens een week later het bedrijf en waren alleen Micha, Dragon en ik daar nog werkzaam. Ik ben was vrij snel enthousiast over het werk als een “cowgirl”. Ik vind het heerlijk om buiten aan het werk te zijn en iedere spier in mijn lijf te gebruiken haha. Iedere dag blijf ik leren en ik begin behoorlijk handig te worden, heb zowaar me eigen auto gerepareerd 😉

Natuurlijk heeft het werken zijn ups en downs. De ups zijn dingen zoals in een helicopter vliegen, rennen voor je leven omdat koeien je achterna zitten, vervolgens deze koeien uitlachen wanneer je zijn of haar horens eraf mag knippen, rijden in gave jeeps, zwemmen in de meest mooie natuurlijke wateren, vissen en varen op zondag en de komst van ons puppy. Oh en niet te vergeten, de vrijdagavonden! Vrijdagavond is de enige avond dat de kroeg open is (tot 12 uur), wij zijn daar inmiddels stamgasten (verrassend he?)

Maar ook de downs zijn er en die mogen best gedeeld worden. Het leven als een “koemeid” gaat niet altijd over rozen.. Lange dagen kunnen je op gaan breken. Een dag vrij krijgen zit er niet in. We wonen ver van het dorp dus we zijn altijd op de boederij.. Daarnaast heb ik een paar heftige weken gehad. In eerste instantie was Dragon een ongelooflijke eikel tegen ons. We durfden niks meer te vragen en konden niet eens meer in dezelfde ruimte met hem zijn zonder ruzie. Gelukkig is hij bijgedraaid en hebben we nu een betere vriendschap (ja durf het inmiddels zo te noemen). We hebben de grootse lol en zijn echt een team geworden. Helaas was de dag nadat Dragon besloot zich als een vriend te gaan gedragen de dag dat mijn (30 jaar oude, best arrogante) baas besloot een baas te gaan spelen waar je nooit voor zou willen werken. Door de lange dagen, geen rust en de hele dag geschreeuw en gescheld te moeten verdragen zat ik er doorheen. Ik sliep heel slecht en werd ochtends huilend wakker. Ik was ontzettend ongelukkig en stond op het punt mijn koffer te pakken en te vertrekken. Sinds ik 9 maanden geleden Nederland verliet heb ik mij nog geen moment ongelukkig gevoeld, wie is hij om mij zo te laten voelen? Waarom ik niet gegaan ben? Well omdat ik natuurlijk ergens nog ik was en ik het hem niet wou laten winnen. Micha, nog steeds mijn steun en toeverlaat, heeft me er doorheen gesleept.. Helaas was onze mindset het enige dat veranderde, ik ben in 4 dagen 3x van tafel weggelopen met dinner omdat ik niet meer met hem aan tafel kon zitten. Zowel Micha als ik hebben de grootste ruzies met hem gehad en ik heb nog nooit zoveel geschreeuw en gescheld meegemaakt op een werkvloer. Gordon Ramsey is er niks bij 😉 Maar quess what, ik ben er nog steeds. Het is nog steeds de meest gave ervaring die ik ooit heb gehad, helaas krijgt het nu een beetje een zuur bijsmaakje. Ondanks dat wil ik hier met een glimlach weg gaan en de buurjongen heeft mij een paar telefoonnummers gegeven mocht ik nadat mijn contract hier verloopt ergens anders verder willen gaan.

Sinds 2 dagen is hij wat bijgedraaid en sinds gister een nieuwe collega arriveerde is hij (meestal) weer een leuke baas.

Op het moment ziet mijn dag er ongeveer zo uit:
04:30 wekker gaat veel te vroeg af
05:00 koffie
05:30 beginnen met werken
10:00 30 min pauze met eten
12:30 lunch pauze
18:00 klaar met het buiten werken, wij moeten dan direct door de keuken in om te koken
19:00 dinner
20:00 Micha en ik alles afruimen, afwassen en schoonmaken
20:30 Einde werkdag; bedtijd

Dit dus 6 en soms 7 dagen per week.

Wanneer de baas er niet is proberen we stiekem uit te slapen en stoppen we meestal wat eerder. Aangezien we geen rust krijgen moeten we die zelf weten te pakken.

Zoals op dit moment zit ik al 3 uur in de auto te wachten tot ik een taak toegewezen krijg. Zojuist lekker een uurtje geslapen en nu eindelijk een moment gevonden om dit verhaal te schrijven. We zijn 3u rijden van huis op een plek waar een nieuwe weg en hek geplaatst gaan worden. De andere hebben alleen wat problemen met 4 lekke banden dus ik zit in de airconditioning te wachten. Ik ben geen fan van de auto onnodig laten draaien, maar op het moment is het 44 graden dus dan is een airco geen overbodige luxe.

Het weer is hier erg aan het veranderen. Waar ik nu ben hebben ze geen 4 seizoenen, maar 2. Het droge seizoen en het regenseizoen. Het regenseizoen houd in, heeeel veeeeel regen (geen mogelijkheid om welke weg dan ook te betreden), hoge temperaturen (45 valt daar niet onder) en heel benauwd. Tot nu toe is het vol te houden, het neemt alleen wat stress met zich mee. Aangezien er in het regenseizoen geen mogelijkheid is om in de paddocks te werken moet al het cattle en land werk nu gedaan worden. Iedereen kijkt uit naar de regen zodat we op de homestead kunnen gaan klussen en hopelijk normale uren gaan werken haha.

Inmiddels zijn er weer 2 weken voorbij en heb ik slechts 3 weken nog te gaan. Alles begint ten einde te komen. Zo hebben we onze Jimmy (auto) verkocht, zijn alle kampeerspullen weggegeven en beginnen we rustig aan met inpakken. Einde van dit prachtige hoofdstuk genaamd: Micha en Karlie is bijna afgeschreven. Het is een raar idee dat Micha een week eerder vertrekt, wat dus inhoud dat we niet samen hier weg gaan. Vanochtend wat liefdevolle tranen gelaten samen omdat het besef daar was. We hebben zoveel mooie momenten samen doorgebracht en zijn sinds 9 april onafscheidelijk geweest, nu gaan we toch echt uit elkaar. Dankbaar voor ieder moment en had het met geen ander willen meemaken.

Mooi einde van dit blog dacht ik zo.

Ik ga nu genieten van mijn 1 na laatste vrije dag samen met Micha.


3 reacties

  • Jan

    20 november 2016

    You go girl, ik ben zo trots op je, Jan

    Beantwoorden
  • Coby

    21 november 2016

    Dank je voor de update. Jij maakt wat mee… Hou moed! Veel liefs en heel veel XXXXXXXXXXjes!

    Beantwoorden
  • Geneviève

    6 december 2016

    Karlijn, ik lees ademloos je laatste updates en ben vol bewondering voor je wijsheid en de manier waarop je alles aanpakt en van alles een levensles maakt. Maar ook voor je uithoudingsvermogen. You really saw life from both sides down over there! And you didn’t give up! Meid, je bent heel sterk, en je kunt alles. Een echte cowgirl die echt niet onder doet voor de boys!
    Deze reis is echt een levensreis. Karlijn, ik heb de diepste respect voor je. Ik hoop dat je, na deze working inferno, een hele fijne ontspannende tijd gaat krijgen met heel gezellige kerstdagen. Je hebt het dubbel en dwars verdiend. Een dikke kus van mij. G

    Beantwoorden

Geef een reactie