Merry Christmas and a happy new year

31/12/2016

Dit was het dan, laatste blog van 2016.

Dit jaar niet traditioneel oliebollen bakken met papa, maar om 5:30 koeien melken en oud en nieuw vieren in een huisfeest in Lorne!

Wat een (snel) jaar is dit geweest!

2016 is een prachtige jaar geweest voor mij.

Het is het jaar geweest waarin ik mijn HBO diploma op heb mogen halen en waarin ik op 29 februari naar Australië vertrok.

Het jaar waarin een droom van mij werkelijk werd en ik de kans kreeg om op een cattle station te mogen werken. Lees verder

Van 3 maanden naar 3 weken

Oh oh oh.. wat heeft dit lang moeten duren.

Voor al mijn trouwe volgers; het spijt me dat jullie zo lang hebben moeten wachten op mijn update!

Inmiddels zit ik al 2 maanden op een boederij met 500,000 hectare grond. Het is een bedrijf voor de rundvlees productie. Ik werk hier 6 dagen per week, minstens 13 uur per dag. Best pittig dus! Ik heb een soort dagboekje bijgehouden de eerste weken, helaas is deze verdwenen wanneer mijn telefoon ophield met werken. Niet dat het nog heel relevant is aangezien de dingen heel erg zijn veranderd. Ik zal een globaal overzicht geven van mijn periode hier tot nu toe. Lees verder

Laatste avond

Daar zitten we dan, op een kampeerplek waar we al eerder zijn geweest. Met een flesje rode wijn die we meegenomen hadden vanuit Margaret River. Onze laatste avond.

Na 6 geweldige weken en bijna 6000 kilometer te hebben gereisd is deze avond aangebroken.

Ik heb mijn droom waargemaakt, ik ben afgereisd naar Northen Territory en een geweldige laatste week in Darwin doorgebracht.

De aankomst in Northen Territory begon al goed. Er bleek namelijk een rodeo te zijn. Laat dat nou net op mijn bucketlist staan! Samen met 4 andere gingen we naar de rodeo. Op het terrein was een gratis camping. Ik besloot even kennis te maken met onze buren, wat maar goed was ook! Zo kwamen Shane (1 vd jongens) en ik erachter dat hij in dezelfde kamer in mijn huis in Margaret River heeft gewoond voordat ik erin kwam! Wat is de wereld toch ontzettend klein!

De jongens nodigde ons uit om bij hun te verblijven in Darwin na de rodeo. We hadden een hele leuke klik en het zou ons ook nog veel geld besparen. Zo gezegd zo gedaan, 6 dagen later gingen we er eindelijk weer weg haha. Het waren geweldige hosts, namen ons mee naar de nachtmarkt, gingen met ons varen en 1 van de jongens had een optreden waar we met veel plezier heen zijn gegaan. Wat ook een leuk detail is, is dat zij volgende week ook gaan roadtrippen, terug naar huis. Huis is voor hun vlak bij Geelong (waar ik de eerste maand gewoond heb) dus ik zie ze in december weer!

Gister was het tijd om de weg weer op te gaan omdat we 1300 kilometer terug moeten rijden voor mijn droombaan. Vorige week kreeg ik een telefoontje dat er werk was voor mij en Micha op een Cattle station. Een cattle station is een enorme boerderij  (1,990 hectare groot) die kuddes koeien heeft voor de vleesindustrie. 1 van ons moet koken voor 6 mensen en de ander doet werk op de station wat met de kuddes te maken heeft.

We kunnen ruilen wanneer we willen, dus wanneer we het even zat zijn ruilen we gewoon om. Ik ben onwijs enthousiast over deze baan, het is altijd al een droom geweest om te gaan werken op een cattle station. Tijd om wat echte cowboys te ontmoeten! De baan betaald goed en telt mee voor onze dagen voor de visa. We kunnen minstens 3 maanden blijven, als we het leuk vinden mogen we blijven zo lang als we willen.

De station is niet op de meest geweldige plek, maar dat heeft zo zijn voordelen. Het ligt 3 uur rijden van een grote stad en een half uurtje van een klein dorp waar niks te doen is. Kortom, alles wat ik ga verdienen spaar ik op omdat ik niks heb om het aan uit te geven. Kost en inwoning word vergoed. Ik weet nog niet precies hoe onze accommodatie eruit ziet, ik verwacht een sta caravan. Ik ben heel nieuwsgierig wat ons huis word voor de komende 3 maanden.

De tijd is wel gevlogen en natuurlijk vind ik het ergens heel jammer dat de roadtrip voorbij is. Maar nadat we klaar zijn met ons werk op de station hebben we weer alle vrijheid en het geld voor een nieuwe trip! Ik ben heel blij dat we nu een baan gevonden hebben, dat houd namelijk in dat we niet meer aan het werk zijn met de kerst en we kunnen doen wat we graag willen!

Het station heet: Brooking Springs, in Fitzroys crossing.
Ik weet niet hoe het bereik is, maar ik zal jullie zeker op de hoogte houden!

Veel liefs.

Ter nagedachtenis aan Lauren

29 augustus.

4 weken onderweg, 6 maanden van huis. Wat gaat de tijd toch snel.

Zoveel geleerd en meegemaakt.
Leuke dingen en minder leuke dingen.

Deze roadtrip is absoluut het hoogtepunt tot zo ver. Genieten van alles wat we doen.

Afgelopen donderdag is onze lieve vriendin Lauren vredig ingeslapen. Ze heeft gevochten, zo hard als ze kon.

We nemen haar mee in onze reis. Een paar maanden geleden hebben we nog gefantaseerd hoe het zou zijn als Lauren en de poes met ons mee zouden gaan. Dromen mag.

Afscheid nemen is iets wat ik vaak heb moeten doen deze reis. Thuis, op schiphol, van mijn liefste opa, mensen die je ontmoet tijdens het reizen maar een andere kant op gaan en van lieve Lauren. Ik ben altijd vreselijk geweest in afscheid nemen, maar ik begin het anders te ervaren. Het blijft niet leuk maar in plaats van dat ik nu denk aan dat ik iemand niet meer zal zien, koester ik de mooie momenten die ik met deze personen heb gehad. Ik kijk met een glimlach terug op alle mooie momenten en niet met tranen van gemis.

Roadtrip part 1

Nadat ik bijna klaar was met het schrijven van dit verhaal bleek mijn tablet te zijn overleden en zo ook mijn verhaal weg te zijn.

Nu zijn we inmiddels al drie weken onderweg en is er al een hoop gebeurd.

Ja onderweg, je leest het goed! Voor degene die mij niet op Facebook hebben zal dit misschien als een verrassing komen (of ze hebben papa of mama gesproken).

Zoals in mijn vorige blog beschreven kunnen Micha en ik nogal spontaan in onze acties zijn. Zo waren de plannen vorige keer binnen een half uur gewijzigd omdat we 6 weken boederijwerk konden gaan doen…

Nu waren we door gebeurtenissen met een zieke vriendin hier in Australië en het slechte weer erg gedemotiveerd geraakt om nog langer in Margaret River te blijven.

Ondanks wij hier de tijd van ons leven hebben gehad en verliefd zijn geworden op deze plek, waren alle gebeurtenissen een eye opener. Gevalletje “op het hoogtepunt moet je stoppen”.

Ik wilde niet langer in Margaret River blijven en deze magische plek als iets negatiefs gaan zien omdat ik het wat minder naar mijn zin begon te hebben. Ik wilde gaan doen waarvoor ik naar Australië gekomen was, reizen en genieten van het mooie weer. Winter genoeg gehad in Nederland.

De auto (Jimmy) was er klaar voor en wij ook. Zo besloten we op maandag dat we die zaterdag zouden vertrekken.

Op het werk begrepen ze ons volledig en waardeerde dat we de laatste week netjes afmaakten en zelfs vervanging regelden.

Het meisje dat ik als vervanging op het werk had geregeld nam zo ongeveer mijn leven over in Margaret River haha. Zo woont zij nu in mijn kamer en doet ze mijn werk, alleen Micha mocht ze niet hebben die is met mij mee. Had ik al verteld dat ze een super leuke (ook blonde) Nederlandse meid is? 😉

Maargoed zo gezegd, zo gedaan. Op zaterdag stapten we onwijs brak en onwijs ongeorganiseerd in de auto en hebben we Margaret River na 4/5 maanden achter ons gelaten.

Stop 1 was Bunburry. Hier zochten wij voor een laatste keer Lauren op. Onze ernstig zieke maar super sterke en leuke vriendin. Lauren is een motivatie geweest voor mij om de beslissing te nemen om nu te gaan reizen.

In Bunbury zijn we naar een soort IKEA gereden om alle kampeer benodigdheden aan te schaffen. Zo hadden we alleen een tafel en een lege (bleek later) gasfles bij ons.

$200 armer vertrokken we naar een illegale bush party. Hoe kan je, je roadtrip nou beter beginnen dan met een goed feestje? Nou een goed feestje was het!
Lees verder

Count down!

Count down!

2 weken geleden begon ik met het schrijven van dit blog maar voordat ik de kans kreeg het af te maken en te plaatsen veranderde er een hoop. Ondanks dat is het wel een leuk verhaal dus ga ik het dit keer anders aanpakken. Ik plaats nu eerst het orgineel en hierna het aangepaste verhaal.

Deel 1.
Inmiddels ben ik alweer 4 maanden in Australië waarvan 3 maanden in Margaret River. Ik ben onwijs verliefd op deze plek en heb het heel erg naar mijn zin. Op dit moment ziet mijn dagelijkse leven er als volgt uit:
– 05:50 wekker gaat af
– tussen 05:500 en 06:37 gaan er nog een paar wekkers af (ben inmiddels gewend vroeg op te staan maar de wekkers zijn nog steeds nodig)
– 07:00 uur begin ik op mijn werk tot ongeveer 12:00 uur
– hierna ga ik naar huis en ga ik meestal (decafe) koffie drinken en lunchen met Micha
– afhankelijk of ik avonddienst heb ga ik er op uit met humpy (mijn auto)
– heb ik avonddienst begin ik om 17:30 uur weer met werken
– rond 21:30 u ben ik klaar
– rond 22:00 u lig ik in bed

Dit gemiddeld 6 dagen per week.

In mijn vorige blog schreef ik al dat ik om gezondheidsredenen geen cafeïne meer drink. Inmiddels ben ik gewend aan werken zonder cafeïne in mijn lijf, dus werd het wel weer tijd voor een nieuwe uitdaging.

Lees verder

3 months!

2 may 2016.

Inmiddels is het alweer drie (!) maanden geleden dat ik Nederland achter me heb gelaten om naar het grote en verre Australië te vertrekken. Een droom die eindelijk werkelijk geworden is. Soms voelt het alsof ik hier al veel langer ben en soms kan ik me niet voorstellen dat het 3 maanden geleden is dat ik mijn lieve vrienden en familie voor het laatst gezien heb. Ik denk dat de technologieën van tegenwoordig daar een grote bijdrage aan leveren. Whatsapp, Facebook en Skype maken het mogelijk om regelmatig contact te houden en elkaar te updaten. Met mijn blog ben ik wat lui geweest omdat ik thuis geen wifi heb en de wifi in de bibliotheek soms een drama is. Van de week een gouden tip gekregen over een koffie tentje in town met zeer goede wifi. Zodoende zit ik nu buiten in het zonnetje met een pot herbal tea mijn blog bij te werken. Herbal tea ja.. heb mijzelf terug gebracht naar maximaal 1 koffie per dag omdat ik nogal begon te trippen op cafeïne haha. Moet zeggen dat er mee te leven valt.

Facebook laat zo nu en dan zien wat je de vorige jaren op een bepaalde dag op Facebook geplaatst heb, zo verscheen van de week dit op mijn Facebook: ” SI_20160602_150137(1)“.

Grappig om te lezen, een 18 jarige Karlijn onwijs excited er haar 1e echte reis (naar Australie). Een waanzinnige reis samen met vriendje Mike die mij verliefd heeft laten worden op Australië. Sinds de dag dat ik Australië toen verliet heb ik altijd gedroomd over terugkeer. Zodoende, daar zit ik weer. Lees verder

“24 uur”

Het leuke en soms ook iets wat spannende en stressvolle aan reizen is dat er een hoop kan veranderen in een korte tijd. Laten we zeggen 24 uur.

Zo “verloor” ik mijn accommodatie overwachts, maar zat ik na een slaaploze nacht, de volgende middag gezellig met mijn nieuwe huisgenoten te kletsen. Via Gumtree (marktplaats in Australië) had ik 4 huizen gevonden waar een kamer beschikbaar was. Na ze alle vier bekeken te hebben bleven er 2 potentiële over.. een huis waar ik zou wonen met 4 andere backpackers die van feesten houden of een huis waar ik met 2 andere jongens zou wonen waarvan 1 ook in de horeca werkt en de andere zijn eigen bedrijf heeft dat dagtours verzorgd met surfen, mountainbiken, kayaking en het bezoeken van wijngaarden en brouwerijen.

Omdat ik nogal gevoelig ben voor feestjes en ik deze week aan het werk zou gaan heb ik besloten om voor een meer gebalanceerd huis te gaan. Zo gezegd zo gedaan, inmiddels woon ik al een week bij Paul en Pete in huis en heb ik het heel erg naar mijn zin. Hier mogen mijn vrienden tenminste wel langs komen en heb ik geen nachtklok haha. Wel gek hoe makkelijk het hier in Australië gaat. Zo hoef ik geen borg te betalen en heeft Paul ook nooit mijn paspoort willen zien. Ze weten niet eens me echte naam! Ik ga hier namelijk door het leven als Karlie en zo stel ik me inmiddels ook automatisch aan iedereen voor haha.

Terugkomend op dé 24 uur. Terwijl ik met mijn nieuwe huisgenoten zat te kletsen, ging mijn telefoon. Het was Justin, de eigenaar van het Quality inn Hotel in Margaret River. Hij had mijn cv gezien en zou graag de volgende ochtend met mij willen praten. Eigenlijk was ik al voorzien van een baan, maar toch gaf ik het een kans. 12 uur later was ik aangenomen en kon ik de volgende dag al beginnen. Dit hield wel in dat ik de andere baan af moest zeggen omdat ik met deze baan genoeg uren zou maken. Ik vond dit een moeilijke beslissing en heb lang getwijfeld of ik er goed aan zou doen, achteraf gezien is het de juiste keuze geweest. 

Inmiddels ben ik een week aan het werk en heb ik het erg naar mijn zin. De eigenaar is heel streng maar daardoor loopt alles wel op rolletjes en is het een hele veilige en hygiënische werkomgeving. Ik werk van ochtends 07:00 tot ongeveer 12:00 uur en dan begin ik weer om 17:30 tot ongeveer 22:00 uur. Dit 5 dagen per week. Een hoop uren en goed geld waardoor ik veel kan sparen en deze week mijn surfboard kan gaan kopen. Jaja deze surfchick heeft de smaak te pakken. Bak er nog vrij weinig van maar dat komt vanzelf wel. 

Daarbij heb ik een leuke operatie aan mijn “humpy” (auto) gehad, wat me even $650 heeft gekost. Humpy was iets te hard aan het “humpen” waardoor hij op een gegeven moment mijn zijn gezicht op de weg klapte. De schokdimmers (veringen) waren overleden wat het rijden levensgevaarlijk maakte. De mechanic was best blij me heelhuids te zien. Nu is humpy niet meer “so into” het humping maar ben ik deste gelukkiger met hem.

Verder gaat alles heel goed, ben nog niet verliefd en verloofd dus er is nog steeds een kans dat ik terug naar Nederland kom. Al word die kans wel steeds kleiner omdat ik het hier in Margaret River toch wel heel erg naar me zin heb. Reizen gaat er uiteraard nog van komen, samen met Micha heb ik het plan om een 4×4 te kopen en naar het noorden te reizen, samen onze farmwork uren maken en daarna weer in Margaret River te gaan wonen.

Isabelle komt dit weekend naar Margaret River waar ik heeeel blij mee ben, aangezien ik de laatste dagen behoorlijk heimwee en behoefte aan een knuffel heb. Ik mag nu voor de tweede keer haar tourguide spelen (eerste keer was in Geelong). Al laat ik dit keer waarschijnlijk het grootste deel Paul (me huisgenoot) over.

Heel gek dat ik net nu ik een fijn thuis en leuke baan heb heimwee begin te krijgen. Zal wel gewoon moeheid zijn 😉

Adreswijziging

Lieve vrienden en familie,

In mijn vorige blog was er een adres te lezen. Inmiddels ben ik verhuisd!

Voor mijn nieuwe adres stuur even een berichtje of als je me wilt verassen met bijvoorbeeld een kaasschaaf en redband stuur dan mama of papa even een berichtje.

Kaartjes die al onderweg zijn zal ik nog ontvangen maar gelieve niks meer sturen naar carters rd.

Mijn Margaret River update volgt snel!

X! Karlie