Het is niet altijd zonnig in Australië

Het is schandalig lang geleden dat ik iets gepost heb hier op mijn website.

Ondertussen heeft de tijd niet stil gestaan en ben ik na een geweldige tijd in Europa weer terug op de boerderij in Australië.

Het nadeel van het niet up-to-date zijn met mijn blog, is dat het erg afhangt van welk moment ik het schrijf en in wat voor “humeur” ik ben. Ik zou nu kunnen wachten tot alles weer rozengeur en manenschijn is zodat jullie een leuk verhaal hebben om te lezen, maar waarom? Waarom zou je niet over de realiteit kunnen schrijven, waarom dingen mooier maken dan ze zijn. Jullie mogen best weten dat ook hier het niet altijd zonnig is, dat het weer hier net zo verschrikkelijk kan zijn als in Nederland. Dat ik de eerste 2 maanden het gras niet heb kunnen maaien omdat het te nat was, dat we geen centrale verwarming hebben in dit huis dus onwijs blij zijn met ons elektrisch deken. Dat ons puppy echt niet altijd even braaf en lief is, maar tegen iedereen opspringt en mijn mooie rozen uit de tuin graaft haha. Wil je denken dat ik hier op een tropisch eiland zit, bakken met geld verdien en de beste relatie heb die een persoon zich maar kan wensen, dan kan je beter niet verder lezen.

Mijn leven hier is de laatste maanden een gekkenhuis geweest. Heb het gevoel dat ik in een eindeloze rollercoaster zit, waar de rem van gebroken is.

12 Juli Woensdag nacht kwamen wij terug uit Europa, op donderdagochtend 13 Juli kregen wij de sleutel van ons eerste huurhuis, dezelfde middag waren wij de gelukkige eigenaren van een puppy genaamd Toby. Een heftige eerste dag terug zo gezegd. Daarnaast waren we beide direct fulltime aan het werk om onze uitgegeven centen terug te verdienen en mocht ik gelijkertijd de verhuizing in mijn eentje regelen (mannen….. 😉 )

Na twee weken hard werken, kreeg Shane zijn vader een hartaanval. Gelukkig mag hij zijn ervaring navertellen en is hij inmiddels na 6 weken weer aan het werk. Thuis zag ik dat Shane erg gestresst begon te worden en werd ik dagelijks wakker in mijn slaap omdat hij nachtmerries had. Ik probeerde hem te helpen waar ik kon, maar ook voor mij werd dat veel. Ik had mijn fulltime baan in de pub en daarnaast hielp ik iedere dag op de boerderij.

Inmiddels is vaders gelukkig weer aan het werk, heb ik ontslag genomen van mijn baan en werk nu nog maar 3 dagen per week. Dacht even dat die rollercoster toch wel een lagere versnelling had. Tot Shane gister thuis kwam met het nieuws hij een huis gaat kopen, wat geweldig denken jullie nu! Tot je het huis ziet.

Het was mij teveel, ik kreeg ontzettende heimwee en stond op het punt mijn spullen te pakken en te rennen. Nu zit ik hier en ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb. De laatste weken ben ik gaan beseffen hoe snel de tijd gaat, hoe lastig het kan zijn om grip op je eigen leven te behouden. Een jaar geleden was mijn grootste stress, niet gewond te raken op de cattle station, nu heb ik een huis, huisdieren, stress over geld, een baan en slapeloze nachten omdat ik niet weet wat ik wil met mijn toekomst. Ik haat het!

Ik ben nog helemaal niet toe aan het grote mensen leven, ik wil gewoon wakker worden, de dag leven en zien wat er gebeurd. Ik wil niet aan de toekomst denken, ik wil niet besluiten maken die mijn leven misschien over vijf jaar zullen beïnvloeden. Wat wil ik dan wel? Ik wil een echte baan, ik ben klaar met iedere avond en ieder weekend werken en niks bereiken met serveren. Ik wil mijn hersenen en vijf jaar studie gebruiken, ik wil een grote mensen baan. Zo gek dat ik dat dan wel weer wil, maar niet het leven wat daarbij hoort.

De druk van de Australische overheid, werkt waarschijnlijk niet echt mee. Wetend dat mijn visum zal verlopen in April. De tijd die zo snel gaat. Het brengt een hoop druk op mij en mijn relatie, in een soms negatieve manier.

Waarschijnlijk was dit ook waarom ik wilde rennen gister, Shane heeft zijn leven uitgestippeld en neemt al deze definitieve beslissingen, het maakt me bang. Ik wil helemaal niet denken aan de toekomst en dat ik misschien wel 5 jaar in dat kleine huis moet wonen, of dat ik voor altijd zo ver weg van jullie zal zijn. Maar ergens denk ik dan, waarom bang zijn? Waarom al deze slapeloze nachten? Mocht ik mijn leven niet meer leuk vinden dan pak ik mijn spullen en ga ik weer op pad. Heb het al eerder gedaan, dus waarom niet nog een keer? Maar dan komt die onzekerheid weer, niet wetend waar te gaan en je veilige leventje achterlaten.

Ik vraag me af, hebben jullie dat wel eens? Dat je bang bent voor het leven? Dat je, je af vraagt of je de juiste beslissingen nemen, of dat je spijt gaat krijgen als je over 10 jaar terug kijk met de beslissingen die je nu neemt?

Ik ga het nu hier bij laten, ik ga de afwas doen, eten koken en de was of hangen. Want ja, echt waar, dat gebeurd niet vanzelf hier in Australie. Ondertussen is het hier lekker weer, schijnt het zonnetje en heb ik een goede wifi-verbinding in huis. Mocht iemand dus willen skypen, geef me een berichtje wanneer en zorgen dat het gebeurd!

Ik ga nu proberen om wat regelmatiger te schrijven, want eigenlijk is het best leuk haha.

Karlijn


4 reacties

  • John-Paul

    26 september 2017

    Hey nichtje! Leuk dat je schrijft.. wordt er toch nog gebruik gemaakt van je mooie website haha ;). Allereerst snap ik helemaal dat het leven niet altijd leuk is… Zou ook niet meer leuk zijn als dat het wel zou zijn want dan geniet je minder van de ‘echte’ leuke dingen. Ik vond het leuk om je vanochtend even kort te spreken!

    En nee hoor nooit bang zijn voor het leven! Altijd genieten en leef bij de dag. Alles komt vanzelf weer goed 🙂 En anders ben je altijd weer welkom hier bij je familie! Want ik weet dat wij allemaal van je houden.

    Als je blij wilt worden helpt dit nummer je misschien:

    Mij maakt het in ieder geval vrolijk terwijl ik dit schrijf.

    Xxx van je neef(je)

    Beantwoorden
  • Jessika

    27 september 2017

    Lieve Karlijn,
    Over 2 jaar word ik 50 en ik voel me nog steeds een meisje dat net komt kijken in de wereld en nog van alles moet leren. Tijd is een wonderbaarlijk iets. Ik heb nooit echt heel precieze ideeën gehad over wat ik wil met mijn leven. Het leven overkomt mij. Dingen komen op mijn pad. En ja, het leven is soms beangstigend. Je kunt bang zijn om je veilige leven achter je te laten en een nieuw avontuur aan te gaan, maar je kunt ook bang zijn om in dat veilige leven te blijven. Volg je hart, je intuïtie. Liefs, Jessika

    Beantwoorden
  • Geneviève

    24 oktober 2017

    Ik las net je blog op aanraden van Dillie met wie ik vandaag lunchte. Wat is er veel gebeurd bij jou in een korte tijd, en wat ben je openhartig! Het ontroert mij. En je levensvragen zijn eigenlijk heel universeel en heel herkenbaar. Ik kan je geen advies geven, daar vraag je ook niet om, want juist in je kwetsbaarheid ben je heel sterk en heel wijs! Je innerlijke stem, intuïtie volgen is het beste wat je/ wat men kan doen. Je veerkracht zal je altijd helpen. Je hebt heel veel in je mars, meid, je hebt het keer op keer bewezen en je leert van het leven. Heb vertrouw, in jezelf, in het onbekende, in het Universum of diens geest. ‘En wees niet bang’ zoals Lisbeth Lizt zingt.
    Veel liefs, Geneviève

    Beantwoorden

Geef een reactie