Nog eventjes geduld….

Hoi allemaal,

Gelukkig heb ik hele geluldige volgers aangezien mijn blogs onwijs er verwaardloosd zijn…
Hopelijk kunnen jullie nog 6.5e week meer geduld hebben tot alle verhalen in het echt te bespreken zijn!

18 December zal ik weer eventjes in Nederland zijn, zoveel zin in!

Maar, nu ik dan toch aan het schrijven ben, een kleine samenvatting van het afgelopen jaar.

9 oktober 2017 ben ik begonnen bij Richardson Real Estate – een makelaarsbedrijf.
Hier werk ik in de huur-afdeling. Dit houd in, ik heb 100 huurhuizen die ik onderhoud voor de eigenaren.
Ik zoek nieuwe huurders, zorg ervoor dat iedereen huur betaald, soms naar de rechtzaal om een huurder eruit te zetten, kom 1 keer in de 6 maanden op visite om te kijken of het huurhuis in goede conditie word gehouden en ben bijna de hele dag aan het e-mailen en bellen met klanten.
Heel erg leuk! Leuk team, leuke baan, leuke klanten.
Nu ik hier al een jaar werk heeft mijn baas aangeboden om mij de hele opleiding te laten doen. Dit houd in, naast mijn fulltime baan, zal ik de opleiding tot makelaar gaan doen. Als ik deze opleiding heb afgerond kan ik alle banen in de makelaar doen, niet alleen huur huizen, ik kan ook huizen gaan verkopen of op de financial afdeling gaan werken.
Uiteraard ga ik hier nog veel meer over vertellen wanneer ik thuis ben, maar ik heb er heel veel zin in!

Best lastig een verhaaltje vertellen wanneer je de woorden normaal alleen in engels gebruikt dus niet zeker bent van de nederlandse vertaling haha.

Verder is de poes hoog zwanger en ga ik morgen mijn koe en kalf verkopen, lekker boers meissie he haha.
Het weer is hier nu eindelijk lekker aan het worden, het ging vanmiddag van 19 naar 28 (binnen een uur!!) – welkom in Australie haha.

Ik ben erg toe aan vakantie (ik heb geen vakantie gehad sinds ik begonnen ben met deze baan) en ben er heel erg aan toe om iedereen weer te zien en te knuffelen.

Ik hoop dat jullie allemaal tijd hebben om mij eventjes te zien wanneer ik thuis ben, 18 december – 11 januari! =)

Realiteit

Daar gaat ze dan, Micha verlaat Australie vandaag en dan komt realiteit weer even om de hoek.

Sommige van jullie weten misschien niet precies hoe dat nou werkt, met de visums hier dus dat zal ik even kort uitleggen.

Toeristenvisum:
Gratis
Toegestaan om tot 3 maanden in Australie te zijn
Niet toegestaan om te werken

Work Holiday Visum (WHV):
Niet gratis (rond de 300 euro)
Toegestaan om tot 12 maanden in Australie te zijn
Toegestaan om te werken

Work Holdiay Visum 2:
Niet gratis (rond de 300 euro)
Toegestaan om tot 12 maanden in Australie te zijn
Gaat in nadat nummer 1 vervalt
Enige manier om dit visum te krijgen is door 88 dagen “boerderij werk” te doen, zoals op een melkboederij te werken, fruit plukken etc.

Micha en ik hebben samen onze 88 dagen gedaan waardoor we een ander jaar hadden verdient om in Australië te mogen zijn.
2 jaar klinkt lang en voelt eindeloos, tot een dag als vandaag.

Micha haar 2 jaar zitten er op en daar gaat ze, terug naar Nederland.

Mijn visum is nog geldig tot 1 April.

Nu zijn er een paar opties om je verblijf uit te stellen:
1. Aantonen dat je langer dan 12 maanden in een relatie bent met een Australier (sinds kort kan dit met ieder geslacht)
2. Genomineerd worden door je werkgever en een visum via werk aanvragen

Nu ben ik in Oktober begonnen met mijn nieuwe baan in de Makelaardij, waanzinnig!
Iedere dag is anders en je maakt zoveel mee, leuk en niet leuk.
Het hoofd van onze afdeling is momenteel afwezig aangezien ze een baby heeft gekregen gisteren, gevolg: ik mag morgen naar de rechtbank om een zaak te doen en werk net even iets harder dan voorheen. =)

Iedereen was zo blij met mijn komst en aanwist/toegevoegde waarde aan het bedrijf, dat mijn baas mij optie 2 heeft aangeboden: Een visum via werk.

Dit is een enorm compliment aangezien dit betekend dat zij mij een twee jaar contract aan moeten bieden en ik hier pas 3 maanden werk!

De overheid hier in Australie maakt het niet makkelijk voor mensen zoals Micha en ik, om hier te verblijven.
Regels veranderen continu, wetgeving word strenger en ze vragen belachelijk veel geld voor de visums (zo kan het partner visum rond de $9.000 kosten.)

Beetje stressvol ook wel, voor 1 Maart moet dit visum aangevraagd zijn dus dat word even stressen.

Niet getreurd, ik kom naar Nederland voor een Wonderful white Christmas <3 Dit was een beetje een zakelijk blog, maar dan weten jullie nu hoe de situatie er nou eigenlijk uit ziet en waarom Micha terug naar huis moet (geen lover en geen baan). Het is gek wakker worden met een realiteit die inslaat, dit kan ik ook zijn over 3 maanden, zou mama niet erg vinden haha 🙂 Nou lieve mensen, ik schrijf snel een blog over andere dingen maar ik moet nu toch echt weer aan het werk! xxx

Het is niet altijd zonnig in Australië

Het is schandalig lang geleden dat ik iets gepost heb hier op mijn website.

Ondertussen heeft de tijd niet stil gestaan en ben ik na een geweldige tijd in Europa weer terug op de boerderij in Australië.

Het nadeel van het niet up-to-date zijn met mijn blog, is dat het erg afhangt van welk moment ik het schrijf en in wat voor “humeur” ik ben. Ik zou nu kunnen wachten tot alles weer rozengeur en manenschijn is zodat jullie een leuk verhaal hebben om te lezen, maar waarom? Waarom zou je niet over de realiteit kunnen schrijven, waarom dingen mooier maken dan ze zijn. Jullie mogen best weten dat ook hier het niet altijd zonnig is, dat het weer hier net zo verschrikkelijk kan zijn als in Nederland. Dat ik de eerste 2 maanden het gras niet heb kunnen maaien omdat het te nat was, dat we geen centrale verwarming hebben in dit huis dus onwijs blij zijn met ons elektrisch deken. Dat ons puppy echt niet altijd even braaf en lief is, maar tegen iedereen opspringt en mijn mooie rozen uit de tuin graaft haha. Wil je denken dat ik hier op een tropisch eiland zit, bakken met geld verdien en de beste relatie heb die een persoon zich maar kan wensen, dan kan je beter niet verder lezen. Lees verder

Het weerzien en Vietnam

Ho Chi Minh, 27 February.

Ik schrijf deze blog vanuit Ho Chi Minh, voorheen ook wel bekend als Saigon. De laatste stop voor mij in Vietnam!

Jullie zullen wel benieuwd zijn hoe het weerzien na een jaar met paps, mams en de broers was.

Na een eindeloze reis vanuit Melbourne naar Hanoi ( hoofdstad van Vietnam) stond er op het vliegveld een meneer(tje) klaar om mij naar het hotel te brengen.

Toen ik daar naar binnen liep zaten papa en mama mij al op te wachten. Ze hadden me nog niet verwacht dus we stonden verbaasd naar elkaar te kijken haha. Na een paar dikke knuffels,tranen en kusjes liep ik naar boven om de broers te verrassen.
Daan die stond al te springen op de gang en liet mij de eerste 15 minuten niet los.
Bram die stond nog even zijn ochtend adem weg te poetsen. Ook hij was blij me weer te zien en liet mij wat tranen laten.

We gingen gelijk op stap, hebben een heerlijke dag gewinkeld, gegeten en gelachen. Na 45 uur wakker te zijn geweest was het wel bedtijd en mocht ik slapen met het idee dat ik ze de volgende ochtend weer zou zien. Gek hoor om te zeggen “tot morgen” maar fijn was het zeker.

De tweede dag hebben we bij Sidney van Meenen (www.friendstravel.com) een week programma geboekt. Sidney is een heerlijk nuchtere gezellige Rotterdammert die ik tegen was gekomen via Facebook. Na drie uur lullen en grappen zijn we eruit gekomen en hadden we een weekprogramma klaar.

De eerste 3 dagen zijn we naar Sapa gegaan. De bus bracht ons naar het centrum van Sapa waar een lokale gids ons op stond te wachten. We kregen een tour door de stad maar helaas door de mist die in de stad hing konden we niet meer dan een meter om ons heen kijken haha. De gids nam ons mee naar de homestay (huis) van haar zus (die overigens 2 dagen daarvoor was bevallen).

We hebben de eerste dag 17 kilometer door de rijstvelden gewandeld. Berg op, heuveltje af. Pittig was het zeker! Deze avond sliepen we met een andere groep Nederlanders bij onze gids in huis. Erg gezellig met zijn allen gekookt en gegeten, we kregen zelfs nog een voetmassage in de avond!

De tweede dag hebben we 12 kilometer gewandeld, het was heerlijk weer en een fantastische trip. Hierna zijn we met de bus weer terug naar Hanoi gebracht.

De volgende dagen brachten we door op Halong bay. 1 nacht sliepen we op de boot en 1 nacht sliepen we in een bungalow op Monkey Island. Heerlijk om even te relaxen na twee dagen hiken!

Na de Halong Bay trip hebben we nog 1 nacht in Hanoi doorgebracht waarna we naar Nimh Binh zijn gegaan met de bus. Hier heb ik voor het eerst sinds een jaar weer een stuk gefietst en werden we 2uur lang door een Vietnamese meneer rond gevaren tussen, langs en door de grotten.
Deze avond hebben Daan en ik het even flink op het zuipen gezet want we moesten 10 uur in de trein zitten en wouden zeker zijn dat we in slaap zouden vallen 😉

De volgende ochtend arriveerde we in Huè en begon een dag vol plezier. 5 motor riders (easy riders genoemd) stonden klaar om ons mee te nemen. 8 uur lang hebben we van het prachtige landschap van Vietnam mogen genieten van achterop de motorbike! We maakten mooie stops bij natuurlijke wateren, foto momentjes op de bergen en genoten van een locale maaltijd.

Eind van de middag zeiden we gedag tegen onze vrienden en waren we in Hoi An. De plek waar we eindelijk even konden uitpakken aangezien we hier een paar nachten verbleven. Soms wel lekker hoor want iedere dag naar een andere plek is vermoeiender dan je denkt.

Hoi An is een stad in het midden van Vietnam. De stad staat bekend om al haar kledingmakers (tailors). Veel touristen reizen naar Hoi An om een op maat gemaakt pak te laten maken of uiteraard een jurk of iets anders.

De volgende dag brachten we dan ook geheel bij de tailors door. Eindstand:
1. Bram : maatpak, 6 blouses, gilet en 2 broeken.
2. Karlijn : jurk en iets leuks voor Bibi haar bruiloft
3. Daan : bloemetjes gordijn
4. Mama : jurk en shirtje
5. Papa. : blouse

Hele leuke ervaring. Je kon aangeven wat je wilde hebben. Eigen design of iets uit het plakboek of van een paspop. Daarnaast is het veel voordeliger dan in Nederland en weet je zeker dat het goed zit aangezien het op maat gemaakt is.

In Hoi An kwamen we wat bekende uit Hanoi tegen en ontmoette we een stelletje dat mij deed denken aan mijn relatie. Carlette kwam uit Nederland en Troy uit Nieuw Zeeland. Leuk om eens mensen te spreken die in dezelfde situatie zitten als ik. We hebben onwijs leuke dagen (en nachten) gehad in dit niet zo drukke maar heel sfeervolle stadje.

Vanuit Hoi An zijn we 14 uur met de nachtbus naar Dalat gegaan (Daans hoogtepunt tot zo ver). Lange zit maar best comfortabel. In Dalat aangekomen waren we inmiddels 2 weken op reis en was ik zomaar 24 jaar jong (?). Bedankt allen nog voor de felicitaties, ik heb een heerlijke dag gehad! De eigenaren van het hotel hebben me verrast met de mooiste taart die ik ooit gehad heb 🙂

Nu aangekomen in Ho Chi Minh is het aftellen begonnen tot ik weer “goodbye” moet zeggen tegen paps en mams..
Gek dat ik een jaar heb moeten wachten ze weer te hebben gezien en ik nu alweer bijna gedag moet zeggen.

Het hoogtepunt tot zo ver was voor mij Sapa. 3 dagen doorbrengen met Sû (onze gids). Die ons meenam naar haar familie, omgeving en thuis. We kregen een duidelijk beeld tussen de stadsmensen en de locale mensen die nog in de kleine bergdorpjes wonen. Zij hebben pas sinds enkele jaren stroom en sinds een half jaar Wifi. Wat trouwens puur is aangelegd voor de touristen. De huizen bouwen ze geheel zelf. Zo heeft haar 12jarig zoontje de betonnen vloer gedaan! De gastvrijheid en openheid heeft veel indruk op mij gemaakt. Zij maakten geef afspraken met de buren om elkaar te zien, nee iedereen kwam gewoon over de vloer. Ik vond het er fantastisch!

Voor nu ga ik genieten van de laatste dagen in Vietnam en van paps en mams!

“Time flies when your having fun”.

Een week, een jaar.

Toen ik vanochtend mijn telefoon opstartte kreeg ik een melding dat het bijna tijd is om Australie te verlaten aangezien mijn visum verloop op 1 maart. Gek…
Toen kreeg ik vervolgens een andere melding “ 1 week tot vlucht Melbourne  Hanoi”. Nog gekker!
Nog een kleine maand tot ik officieel een jaar weg ben van huis en nog een week tot mijn thuis in Azie is!

Zoals sommige van jullie misschien al weten, ik ga eindelijk papa, mama, Bram en Daan weer zien! Na een jaar alleen online en telefonisch te kunnen kletsen wordt het nu toch echt tijd om ze weer stevig vast te houden. Toen laatst iemand aan mij vroeg of ik veel heimwee had naar huis antwoordde ik met ‘ nee, eigenlijk niet’. Ik heb last van heimwee gehad toen mijn lieve opa april vorig jaar overleed en met de kerst. Dat betekent niet dat ik jullie allemaal niet mis, maar dat ik hier onwijs gelukkig ben.

Volgende week vlieg ik van Melbourne naar Hanoi (Vietnam). Daar zullen mijn ouders en broers op mij wachten. Samen gaan we een trip maken van het Noorden naar het Zuiden van Vietnam. Papa en mama zullen 7 maart terug naar Amsterdam vliegen, Daan en Bram blijven nog wat langer. Vorig jaar heb ik mijn verjaardag nog net in Nederland kunnen vieren en wie had gedacht dat ik het nu weer met mijn familie mag vieren?! Hoe dichterbij het komt hoe meer ik ze begin te missen, kan niet wachten!!

Met Bram en Daan ga ik nog naar Laos, Cambodia en Thailand. Nadat de broers terug naar Amsterdam gaan, zal ik ook weer terug naar Australie vliegen om mijn tweede jaar visum in te laten gaan.

De laatste weken heb ik een beetje het ‘ huisje, boompje, beestje’ leven. Ik heb een leuke baan bij een country pub/bistro, een leuke vent (Shane) en leid ondertussen het boeren leven haha. Mijn bazin heeft gevraagd of ik interesse heb om de manager functie van de pub/bistro te vervullen, wanneer ik terug ben uit Azie. Waanzinnig aanbod en ik heb zeker interesse. Maar, ik ga nu eerst lekker genieten van mijn familie in Azie en daarna gaat mijn focus op hier.

Ik melk nog iedere middag de koeien en ja ik vind het nog steeds leuk haha. Inmiddels worden er steeds meer kalfjes geboren en mag ik mijzelf de trotse eigenaar noemen van een zwart/grijs meisje met blauwe ogen (koe, niet kind). Het melken sluit goed aan met mijn baan bij de pub. 5 dagen per week ga ik na het melken (en douchen) door naar de pub om daar te werken. Inmiddels beginnen de locale mensen aan mijn accent te wennen en heb ik het erg naar mijn zin. Micha woont hier een uur vandaan, wat eigenlijk om de hoek is maar toch zie ik haar helaas wat minder. Ook zij werkt erg veel op het moment. We moeten nu ineens een dag plannen om elkaar te zien in plaats van iedere keer te zeggen ‘tot morgen’.

Ik probeer naast het werken zo veel mogelijk tripjes te doen en ik ben al een paar keer gaan vissen en schieten (sorry voor de vegetariers hier). Wie had gedacht dat ik daar zoveel plezier in kon vinden haha.

Op het moment woon ik (opnieuw) in een huis zonder wifi vandaar dat foto’s en blog’s zo lang duren. Ik ben nu de bibliotheek aan het uittessten, maar ook hier is het internet weer een drama. Dit geld dus ook voor mijn Whatsapp, dus krijg je geen reactie, het ligt niet aan jou! Wanneer ik terug ben uit Azie willen Shane en ik een huis gaan huren hier in de omgeving, mijn enige eis: WIFI!! 😉

Voor nu: dit was mijn laatste blog van dit waanzinnige jaar in Australie. Mijn volgende blog zal vanuit Azie zijn!

Op naar het volgende hoofdstuk, op naar mijn familie!!

XX Karls